Oslo, judutartasuna eta boikota

Historia garaikidean bake akordio gutxik lortu dute Oslokoek ezartzen zituzten helburuen alderantzikatze eraginkorragorik. Ordutik mende laurdena bete ostean, Israelgo gobernuak ziurgabetasuna eta nahasmena baliatzen ditu, bai mundu mailan zein Euskal Herrian, bere gailentasun osoa inposatzeko.

Adostasun mugarri sinestezina zirudien 1993an Washingtonen Clintonen aurrean irudikatutakoak; aurreko hamarkadetan Palestina eta Israelen arteko gatazkaren tentsio mailak ekimen bakegilearen asmoa piztu ostean, Yasser Arafatek luzatutako eskuak bostekoa eragin zuen aurretiaz etsai amorratua izan zen Yitzhak Rabinengan. Modu honetan akordioek ezartzen zuten trantsizio aldiari hasiera eman zitzaion.

 

Akordioen oinarrizko baldintzak bestearen onarpena ezartzen zuen, beraz, Israelek Gaza eta Zisjordaniako autonomia onartzearekin batera, Palestinako Askapenerako Erakundeak Israelen existitzeko eskubidea onetsi zuen. Bi Estatuen irtenbidea sustatzea ezarri zuen helburutzat Osloko Akordioak, hortaz, bi aldeek ekintza armatuak amaitutzat emateaz gain lurralde osoa bata zein bestearen banderapean bateratzeko asmoak baztertzera behartu zituen. Era berean, Nazio Batuen Segurtasun Kontseiluaren 242 ebazpena betetzera bultzatzen zuen, hots, bereziki Israelek lurralde okupatuetan zeukan presentzia militarrak alde egitea, Palestinako gobernuaren eraketaren baldintza bezala. Trantsizio izaerarekin, Palestinako Aginte Nazionala Gaza eta Zisjordaniako autoritate bihurtu zen. Haatik, honek guztiak irekitako itxaropen leihoak praxi zitalari egin zion bide.

La Tricontinental. Los pueblos del Tercer Mundo al asalto del cielo

Prologo de Walter Wendelin, militante de Askapena, al libro de Saïd Bouamama

El libro aborda una histórica reunión celebrada en La Habana en enero de 1966 entre diferentes movimientos de liberación nacional y partidos socialistas y comunistas de América Latina, África y Asia que en ese momento se hallaban en plena lucha de liberación nacional y social contra el colonialismo, el imperialismo y el capitalismo.
Potenciar la ayuda de los pueblos en lucha, conocerlas para respetarlas, incentivar el internacionalismo fueron los grandes objetivos de sus organizadores, a saber Mehdi Ben Barka, Fidel Castro, Ho Chi Minh, Amílcar Cabral, Ernesto Che Guevara y muchos otros militantes que tuvieron que hacer extraordinarias peripecias para poder llegar a La Habana.


Un internacionalismo sincero, sin intereses geoestratégicos egoístas o sin ponerse al servicio de los intereses de un partido político, movimiento o persona concreta.
Un internacionalismo que tenía claro que la unidad de acción entre los pueblos debe ser una prioridad, desde el respeto a las formas de lucha escogida por cada pueblo, sin intromisiones ni tutelajes.


Los Estados colonialistas e imperialistas se dieron rápidamente cuenta de la fuerza que representaba la Tricontinental, por lo que la criminalizaron rápidamente, e intentaron desprestigiarla acusando a sus organizadores de estar al servicio de Moscú o de Pekín. Cuando estas tácticas no dieron el fruto que pretendían los Estados colonialistas e imperialistas dieron un paso más y empezaron a asesinar a los participantes de la Tricontinental, lo primero fue el rapto y asesinato del principal organizador de la reunión de La Habana, el marroquí Mehdi Ben Barka que fue raptado en pleno centro de París y del que nunca más se supo nada. Pero a pesar de todo la cumbre se realizó.


Una experiencia que se debe conocer, entender, pero sobre todo se debe aplicar… el internacionalismo en su cara más humana, el internacionalismo que aplicó hasta sus últimas consecuencias Che Guevara y muchos otros militantes internacionalistas, como por ejemplo Pakito Arriaran, que continuaron luchando en la senda marcada por la Tricontinental y que cayeron asesinados por los Estados colonialistas e imperialistas.


Pensamos que para avanzar en la lucha en Euskal Herria es necesario conocer y estudiar las luchas de los pueblos que se enfrentaron y se enfrentan al colonialismo, al neocolonialismo y al imperialismo.

Herrialde Katalanetako brigadaren 2. kronika: País Valencià, korrontearen aurka igerian

Balear uharteak atzean utzita Alacanten hasi genuen País Valenciàko ibilbidea. Lurralde honek erritmo eta errealitate oso ezberdinak ditu bere baitan eta leku batetik bestera dagoen aldaketa nabaria da. Hau, hein batean, gaizki deituriko trantsizio garaian jasan zuen espainolizazio gogorragatik da.

Herrialde Katalanetako brigadaren lehen kronika: brigadaren lehorreratzea Balear uharteetan

Aurten balear uharteak gainontzeko lurraldetik banatzen dituen itsaso zatia lehen aldiz zeharkatu du Herrialde Katalanetako brigadak. Bertan, erakunde ezberdinen eskutik, distantzia fisiko hau horretara bakarrik mugatzen ez dela ziurtatu dugu. Uharteak Herrialde Katalanen barne dira baina euren artean ez dute artxipelago nortasun bateratu bat, baizik eta irla bakoitzak bere identitate propioa garatu du.


Uharteak lau irla ezberdinez osatuta daude: Mallorca, Menorca, Ibiza eta Formentera, hauetan garrantzitsuenak lehen biak izanik. Frankismo garaitik hona denek jasan dute, orokorrean itsaso Mediterraneko kostak bezala, turistifikazioa. Hau, ordea, maila ezberdinetan eman da. Ibizak eta Mallorcak gogorrago pairatu dute lurraldearen suntsipena eta eraikuntza masiboa besteak beste, 60.hamarkadatik esleitu zitzaielako Europa iparraldeko turisten erretiro paradisu papera. Menorca aldiz, beranduago batu zen eginkizun honetara, izan ere, 1936ko altxamendu faxistan errepublikaren alde mantendu zen eta honen ondorioz, turismoak ematen zuen diru sarreretatik baztertu zituzten zigor moduan.

Gure egonaldia Mallorca uhartean burutu da, Palma hirian ain zuzen ere, eta bertan izandako elkarrizketen bitartez irlari buruz atera ditugun ondorioak lekuan lekukoak dira.

Xaloa telebistako kideek eginiko elkarrizketa 2018ko brigaden inguruan

Orriak